De bietenbrug

Sinds Tofik Dibi zijn greep naar de macht met een verpletterende verkiezingsnederlaag
in rook zag opgaan, werd het een beetje stil aan het GroenLinks-front. De
milieurakkertjes leken zich terug te trekken en begonnen hun wonden te likken. Ik was even bang dat het daarbij zou blijven, maar gelukkig is Ineke van Gent er ook nog. Van Gent vertrekt uit de politiek en deed onlangs een poging om die laatste vijf zetels ook nog om zeep te helpen. In een Volkskrantinterview stelde ze dat het partijbestuur al een jaar disfunctioneert omdat er geen ‘chemie’ was tussen Sap, Dibi en haarzelf. Op zich is dat niet bepaald een schokkende onthulling, want hoe het gesteld is met de ‘chemie’ tussen Dibi en Sap hebben we kunnen zien. Die is er wel, maar kan het best omschreven worden in termen van lonten en kruitvaten: Bam! Na het vertrek van Femke Halsema bestaat het bestuur van GroenLinks uit een ambitieus lulletje dat gebukt gaat onder chronische zelfoverschatting, een kordate tante die nog nooit van Richard Nixon heeft gehoord en een twijfelende mevrouw die zo lijkt weggelopen uit de Libelle. Dit bonte gezelschap is er in een jaar tijd in geslaagd om tien Kamerzetels zoek te maken. Je kunt daarvan vinden wat je wilt, maar het is een prestatie van formaat. Jolande Sap begon naar aanleiding van Van Gents uitspraken als de wiedeweerga grappig bedoelde tweets in het rond te strooien over de komkommertijd. Mij lijkt iets met een bietenbrug meer op zijn plaats.